Kavalda parmaklar delikleri kapatır ve açar; ilk bakışta iki durumlu bir düzen gibi görünür. Oysa çalgının ifade gücü bu iki durumun arasındaki bölgede saklıdır.
Bir deliği yarıya kadar kapatmak, o perdeyi ikisi arasında bir noktaya taşır. Halk müziğinde kullanılan ve batı müziğinin eşit düzeninde karşılığı bulunmayan sesler çoğunlukla böyle elde edilir. Bu yüzden yarım kapama süsleme değil, temel bir tekniktir.
Yarım kapamanın doğru miktarı kulakla bulunur. Parmağın ne kadar kaydırılacağı çalgıya, havaya ve üfleme şiddetine göre değişir; sabit bir ölçü verilemez. Öğrenci bu sesi önce bir referanstan duyar, sonra kendi parmağıyla arar.
İkinci araç üfleme şiddetidir. Aynı parmak düzeniyle daha kuvvetli üflendiğinde ses yükselir. Bu, ses alanını genişletir ama aynı zamanda entonasyon riskini artırır; her perdenin hangi şiddette doğru duyulduğu ayrıca öğrenilir.
Üçüncüsü uç deliktir. Alt uçtaki deliğin kapatılması, pes bölgedeki birkaç sesi tamamlar ve dağarın önemli bir bölümünü mümkün kılar.
Derslerimizde perde çalışması, yörenin kendi ezgileri üzerinden yapılır.