Kaval denince akla tek bir çalgı gelir; oysa Anadolu'da bu adla anılan çalgılar yapı, boy ve çalınış bakımından birbirinden belirgin biçimde ayrılır.
En temel ayrım dilli ve dilsiz kaval arasındadır. Dilli kavalda ağız kısmında sesi oluşturan bir düzenek vardır; üflendiğinde ses kendiliğinden gelir, bu yüzden başlangıç için kolaydır. Dilsiz kavalda böyle bir düzenek yoktur, hava akımı doğrudan kenara yönlendirilir ve sesi çıkarmak icracının dudak denetimine bağlıdır.
İkinci ayrım boydur. Uzun kavallar pes, kısa kavallar tiz seslidir. Yöreler kendi ses alanlarına ve ezgi yapılarına uygun boyları benimsemiştir; bu yüzden aynı ezgi farklı yörelerde farklı boyla çalınır.
Üçüncü ayrım perde düzenidir. Delik yerleşimi yöreden yöreye küçük farklar gösterir ve bu farklar, o yörenin ezgilerindeki aralıkları doğal biçimde üretir. Bir yörenin kavalıyla başka bir yörenin ezgisini çalmak mümkündür ama tavır tam oturmaz.
Dördüncüsü malzemedir. Erik, şimşir ve kızılcık gibi ağaçlar farklı yoğunlukta olduğu için ton da değişir.
Derslerimizde hangi kaval türüyle başlanacağı, öğrencinin çalışmak istediği dağara göre belirlenir.